ACSI FreeLife

Menu

Genieten op grote hoogte

Als ik (Katinka) aan kom rijden in Montsonís zitten levensgenieters Jan en Mildred lekker op de stadsmuur van het zonnetje te genieten. Op slechts twintig minuten rijden van hun camping ligt een van de oudste kastelen van de Catalaanse provincie Lleida. Gids Maria Teresa neemt het stel mee voor een rondleiding door het optrekje van Carles de Montoliu, baron van Albí.

Auteur
Katinka Schippers
Datum
ReactiesReageer
levensgenieters
Montsonis

In de brandende zon (het is zo’n 22 graden en 11.00 uur ’s ochtends) staan we voor de poort van kasteel Montsonís terwijl Maria Teresa vertelt: “Zie je die gele vlag wapperen daar op de toren?”, Jan en Mildred kijken aandachtig omhoog. “Die laat zien dat de kasteelheer thuis is. Hij woont hier op de vijfde verdieping en de rest van het kasteel is open voor bezoek.” De jonge gids die een goed woordje Engels spreekt duwt de zware houten deuren open. Twee soldaten staan in volledig harnas aan weerszijden van een stenen trap het kasteel te bewaken. Alsof we terug gaan in de middeleeuwen, echter zijn de harnassen het enige dat overgebleven is uit die tijd.

Populair bij pelgrims

Jan en Mildred stralen. “We vinden dit zo leuk”, zegt Mildred enthousiast. “Normaal komen we echt niet verder dan het strand, maar in de afgelopen dagen hebben we al meer gezien en gedaan dan anders in twee weken.” Maria Teresa legt uit dat het kasteel al in 1024 gebouwd is. Het was een populaire verblijfplaats voor pelgrims op weg naar Santiago de Compostella. “Aan de hoeveelheid cipressen (1, 2 of 3, red.) voor de deur kon je zien wat de kasteelheer aanbood. Hier staat 1 boom voor de deur dat betekent dat een pelgrim een bed en een eenvoudige maaltijd van water en brood kan verwachten. De laatste pelgrim is echter twee jaar geleden gekomen. En voor die tijd kan het wel zo’n vijftig jaar geleden zijn.”

Doeken tegen de kou

Vanuit de centrale hal stappen we een kamer binnen. De muren zijn versierd met schilden, statieportretten, foto’s, een familiestamboom en verschillende kleden. “Die doeken zijn niet alleen voor de sier. In de winter wordt het hier in Montsonís heel koud, de doeken houden de kou een beetje tegen”, legt Maria Teresa uit. “Maar ook konden bezoekers in die tijd uit de dikte van het kleed afleiden hoe arm of rijk de kasteelheer was.” ‘Nou, dan is dit niet zo’n hele rijke baron’, grapt Jan als hij nog eens inspecteert hoe dik de wandkleden in deze kamer zijn.

Vruchtbaar uitzicht

Maria Teresa neemt ons mee naar het slaapvertrek dat via een smalle gang in verbinding staat met de kapel van het kasteel. “Hier kon de kasteelheer op bed blijven liggen terwijl de mis bezig was en hoefde hij zich niet bij het gewone volk te voegen”, vertelt ze. We lopen eerst naar boven waar de levensgenieters genieten van het uitzicht over de vallei, zo’n 596 meter lager. “Ik snap nu wel waarom het kasteel hier staat. Je ziet aan het land dat het vruchtbaar is en de rivier is in de buurt”, benadrukt Jan terwijl Maria Teresa ons erop wijst dat er in alle richtingen nog een aantal kastelen te vinden is.

Wijn en een tukkie

We dalen af naar de stallen waar vroeger de paarden van de kasteelheer stonden, maar waar ook de bezoekers binnenkwamen. Maria Teresa: “Soldaten konden in die tijd nog niet lezen. Daarom hangt de muur vol met schilden van vrienden van de kasteelheer. Had iemand een ander schild dan waren ze heel alert en werd de toegang tot het kasteel ontzegd.” Als we tot slot de wijnkelder bereiken worden de levensgenieters nog enthousiaster. Een wijntje daar hebben ze wel oren naar. “Helaas is de kelder leeg”, moet Maria Teresa hen teleurstellen.

Gelukkig wordt die teleurstelling in het dorpje bij restaurant en biologische winkel La Botiga de Montsonís ruimschoots goedgemaakt als Jan en Mildred worden getrakteerd op een proeverij van wijn, fuet (Catalaanse, gedroogde worst), olijven en huisgemaakte tapenades. De wijnen worden nu op tien kilometer afstand geproduceerd, maar in vervlogen tijden werd de wijn in het kasteel speciaal voor de kasteelheer vervaardigd.

Als Jan en Mildred een uurtje later als een heuse baron en barones worden onthaald voor een lunch in de wijnkelder van het restaurant is het uitje compleet. “Wat bijzonder om dit mee te maken”, verzucht Mildred als ze een laatste hap neemt van haar geitenkaassalade. “Ja heerlijk, nu kunnen we mooi naar de camping voor een tukkie”, vult Jan aan terwijl hij een laatste slok rode wijn drinkt.

Jan en Mildred slapen tijdens hun verblijf in de Catalaanse provincie Lleida op Camping La Noguera.

TestTour-abonnement

Alles over de TestTour thuis ontvangen? Bestel nu het TestTour-abonnement en krijg er een gratis campingkookboek bij.