Les 3 Vallées is zo groot dat je er gemakkelijk een week kunt skiën zonder twee keer dezelfde afdaling te maken. Het gebied omvat Courchevel, Méribel, Brides-les-Bains, Les Menuires, Saint-Martin-de-Belleville, Val Thorens en Orelle. De pistes reiken van ongeveer 1.300 tot 3.230 meter en 85 procent van het skigebied ligt boven 1.800 meter. Wie niet kan wachten op de winter, kan in het weekend van 21 en 22 november in Val Thorens al de eerste afdalingen maken.
La Grande Première vormt een mooie opwarmer voor het nieuwe wintersportseizoen en je kunt in dit weekend ook gratis materiaal testen. Op 5 december gaat het seizoen in Les 3 Vallées officieel van start en worden ook de verbindingen tussen de 3 valleien geopend. De laatste liften stoppen pas weer met draaien op 2 mei 2027. Dat betekent dat je hier vijf maanden achtereen kunt skiën!

Moûtiers vormt de toegangspoort tot Les 3 Vallées. Het stadje ligt aan het begin van de Tarentaise-vallei op 481 meter hoogte. Via goed onderhouden wegen die in de winter sneeuwvrij zijn, rijd je vanuit hier eenvoudig naar de verschillende skigebieden. In de meesten hiervan zijn er mogelijkheden om met je camper te verblijven (zie kader). Maar je kunt er ook voor kiezen om te overnachten op de campeerplaats van Moûtiers en met de bus op en neer te reizen.
Op eigen kracht
Nadat ik vanuit Nederland ben aangekomen, schuif ik in het centrum van Méribel aan op een terras dat direct aan de piste ligt. Terwijl ik in het zonnetje mijn tartiflette eet, kijk ik naar het gekrioel van skiërs die omlaag komen. Al in de jaren 30 is men hier begonnen het van oorsprong agrarische gebied om te vormen tot skigebied. Het beschikte destijds over een opmerkelijke voorloper van de moderne lift: een gemotoriseerde slee die skiërs omhoog bracht.
Méribel is centraal gelegen in Les 3 Vallées en doet met zijn chalets nog steeds traditioneel aan. Het is hier aangenaam verblijven, maar vannacht slaap ik in een onbemande berghut die alleen toerskiënd te bereiken is. Bij deze manier van skiën zoek je de sneeuw buiten de piste op en laat je de liften achter je. Dat betekent dat je op eigen kracht omhoog moet ‘lopen’. Het is een vorm van wintersport die steeds populairder wordt.
Je buiten de pistes begeven brengt natuurlijk risico’s met zich mee en daarom ga ik deze tocht maken onder de deskundige leiding van Jérémy Prevost. Deze professionele freerider, die de hele wereld is over gereisd op zoek naar poedersneeuw, gaat me vandaag en morgen kennis laten maken met de verborgen kant van Méribel. “Als je alleen maar wil afdalen, is toerskiën niet jouw sport. Als je graag mooie, ongerepte plekjes wilt ontdekken, is dit precies wat je zoekt!”, aldus Jérémy.
Niets of niemand te bekennen
De Saulire Express brengt ons van 1.450 naar 2.740 meter. Hierboven staan we op het kruispunt tussen de valleien van Méribel en Courchevel. In plaats van de afdaling in te zetten, plakken we stijgvellen onder onze ski’s om verder omhoog te kunnen klimmen. De haartjes van de stijgvellen grijpen zich vast in de sneeuw, zodat je niet naar beneden glijdt.
Bij het klimmen zit alleen de neus van je skischoen vast aan de binding. Je hak zit los, zodat je makkelijk een voorwaartse beweging kunt maken met je ski’s. Vergelijkbaar met langlaufen. En zo klimmen we omhoog totdat we de Croix de la Petite Saulire bereiken. Vanaf de top kijken we uit over een groot deel van de Franse Alpen. Om ons heen niets anders dan besneeuwde bergen.

Waar we ons kort geleden nog in de drukte bevonden van het grootste aaneengesloten skigebied ter wereld, is hier niets of niemand te bekennen. Geen pistes, geen liften, geen mensen. Maar wel brede, maagdelijke hellingen vol poeder én zonder sporen van voorgangers.
Voor de afdaling verwijderen we de stijgvellen, klikken de hak van onze schoenen vast aan de binding en laten slalommend onze handtekeningen achter in de sneeuw. Die van mij hoekig, als van een kind dat nog maar net kan schrijven, die van Jérémy sierlijk als van een kalligraaf. Kan skiën nog mooier?
En zo dalen we af naar het Vallon du Fruit. Deze vallei ligt ingeklemd tussen de skigebieden van Méribel aan de ene kant en Les Menuires en Val Thorens aan de andere kant. Omdat het een beschermd natuurgebied is, zijn ook hier geen liften die ons omhoog kunnen brengen. We moeten dus weer zelf een spoor door de sneeuw trekken om verder te komen. En dat is helemaal geen straf.

Genieten van eenvoud
Eindpunt van vandaag is Refuge du Saut, op de grens van het Nationaal Park Vanoise dat het domein is van gemzen, steenbokken en marmotten. In de zomer is het een geliefde hut om naartoe te wandelen, te overnachten en Savoyaardse specialiteiten te eten. In de winter is de hut gesloten. Alleen een klein deel is open en biedt toerskiërs en sneeuwschoenwandelaars de mogelijkheid te overnachten.
Er staan vijf stapelbedden, er is een gasfornuis en – wat een luxe – een houtkachel. Voor water moet je sneeuw smelten. Voor een sanitaire stop wandel je naar buiten, ook als je ’s nachts moet. Met een sneeuwschep kun je al je sporen weer netjes uitwissen.

Voor het avondeten heeft Jérémy een verrassing in petto: raclette. Dus tovert hij kaas, vleeswaren, brood en twee mini-raclettestelletjes uit zijn rugzak waarmee hij de hele dag heeft geskied. Het vlammetje van het waxinelichtje doet de kaas langzaam smelten. De hele setting heeft veel weg van kamperen zoals het ooit is begonnen, en ik geniet met volle teugen van deze eenvoud.

Gestuntel
De volgende ochtend zijn we alweer vroeg op pad. De zon zit nog verborgen achter de bergen die het dal omringen. Waar gistermiddag de sneeuw nog zacht als poeder was, heeft de bovenkant van het sneeuwdek nu een krokant laagje. Dat maakt het skiën een stuk lastiger. Om bochten te kunnen draaien, moet je flink wat druk zetten. Daarop besluit Jérémy het oorspronkelijke plan aan te passen en op zoek te gaan naar een helling waar de omstandigheden beter zijn. Daarvoor moeten we uiteraard eerst weer omhoog klimmen. Om de hellingshoek minder steil te maken, maken we een zigzag. Dat betekent dat je bij iedere bocht van richting moet veranderen en dat doen we met een zogenaamde conversion.
Deze techniek is essentieel om een bocht van bijna 180 graden te kunnen maken op een steile helling. Net als het skiën door de poeder kan deze beweging, waarbij je een ski optilt en draait, er heel sierlijk uitzien (bij Jérémy), of juist heel stuntelig (bij mij). De beloning van een paar honderd meter klimmen is een prachtige afdaling. Zo mooi zelfs dat we hem nog een tweede keer doen.

Aan het einde van de dag klimmen we het Vallon du Fruit uit en via de Col du Vallon komen we terug in de bewoonde wereld, met overal liften om ons heen. We staan weer middenin de drukte van het skigebied. Maar het is ook fijn om even niet zelf omhoog te hoeven klimmen en geprepareerde pistes te kunnen afdalen.
Pistes in alle kleuren
De volgende dag starten we onze toerskitocht vanuit Les Menuires. Anders dan Méribel is Les Menuires van oorsprong geen oud bergdorp dat langzaam in een wintersportplaats veranderde, maar een skistation dat vanaf de tekentafel werd ontwikkeld. het resort werd in 1964 opgericht als onderdeel van het befaamde Plan Neige om nieuwe skigebieden op grote hoogte te creëren en is bezaaid met gebouwen in jaren 70-stijl. Hoewel deze bouwstijl niet bij iedereen geliefd is, behoort het tegenwoordig tot architecturaal erfgoed. Het is een echte ski-in-ski-out-bestemming, dat betekent dat je direct vanuit je accommodatie – of camper-plaats – op de piste staat.
Het skigebied van Les Menuires bestaat grofweg uit twee belangrijke sectoren. Aan de ene kant ligt de verbinding richten Val Thorens en Méribel, aan de andere kant domineert de Pointe de la Masse het skigebied. Deze top reikt tot 2.804 meter en is daarmee een van de hoogste punten van Les Menuires. Les Menuires heeft pistes in alle kleuren. Van de 87 pistes zijn er 13 groen, 41 blauw, 24 rood en 9 zwart. Meer dan genoeg als je maar een paar dagen verblijft.

Wie liever omhoog loopt dan naar beneden glijdt, kan in Les Menuires bovendien kiezen voor een van vijf de gemarkeerde toerskiroutes. Dit zijn routes waar je zonder gevaar voor lawines omhoog kunt lopen om vervolgens via de piste weer af te dalen. Ideaal voor wie op een veilige manier zelfstandig met toerskiën wil kennismaken.
360-gradenpanorama
Vandaag gaan wij vanaf Les Menuires een oversteek maken naar Saint-Martin-deBelleville, dat wat lager in de Belleville-vallei ligt. De kleine straten, houten huizen en historische dorpskern geven dit eeuwenoude dorp een heel ander karakter dan de moderne skistations in Les 3 Vallées. Met de liften is de oversteek eenvoudig te maken.
Wij kiezen voor een off-piste-oversteek die meer inspanning vraagt, maar een unieke ervaring biedt. Met de supersnelle lift laten we ons in slechts acht minuten naar Pointe de la Masse brengen. Lopend hadden we over dit hoogteverschil van duizend meter heel wat langer gedaan.

Vanaf Pointe de la Masse is het uitzicht geweldig. Het 360-gradenpanorama omvat de Mont Blanc, het Écrinsmassief, de Vanoise en de hele Belleville-vallei. Dit is het decor waarin we ons de hele dag voortbewegen. In alle stilte, ver weg van de drukte op de pistes. Voor wie dat leuk vindt natuurlijk. Want dat is misschien wel het interessantste aan Les 3 Vallées. Het aantal pistes is enorm, maar je kunt er ook voor kiezen om daarvan weg te blijven en je eigen weg te gaan.
Meer info:
les3vallees.com

