Oeroude stenen en overvolle emmers: het Noord-Deense Limfjorden

“Hoe vlakker de stenen hoe beter”, drukt gids René Lyng Sylvestersen ons op het hart. We zijn op het eiland Fur en staan onder aan een tientallen meters hoge rots die is opgebouwd uit golvende sedimentatielagen. De immense muur van ontdooide permafrost is na de laatste ijstijd zo’n twaalfduizend jaar geleden omhoog gestuwd. Vanaf de bodem tot de top legt deze rots achthonderdduizend jaar geschiedenis bloot.

De vlakke stenen zijn, net als multiplex, laagje voor laagje opgebouwd. Met een broodmes splijt de gids een steen uiteen alsof hij een boek opent. Het gros van de pagina’s is blanco, maar met een beetje geduld heb je beet. Na vijf minuten grabbelen in het oeroude puin hebben we er zelf ook eentje te pakken. Daarvoor hebben we het broodmes niet eens nodig. Ons eerste fossiel staat gewoon op de cover.

Voor Elly en Jan Verkleij uit Spijkenisse begon het ooit ook zo. Het Nederlands echtpaar reisde tussen 1996 en 2018 meerdere keren per jaar naar Fur, puur om fossielen te zoeken. Een groot deel van hun verzameling ligt nu in het lokale fossielenmuseum.

Aangezien het gesteente is ontstaan uit sedimentatie is het vederlicht. Het gaat om diatomeeënaarde, dat ook wel bekendstaat als kiezelaarde en gebruikt wordt om stenen voor in de bouw van te maken. Nu is ons ook meteen duidelijk waarvoor al die graafwerkzaamheden zijn bedoeld.

Fossielschatten

Wie meer wil weten over de versteende schatten moet naar Museum Fur. Daar stuit je op de mooiste fossielen van het eiland en dus ook die van de Nederlandse verzamelaars: van schildpadden, reuzelibellen tot duizendpoten en makrelen.

“Kijk, dit is een koffervis”, wijst gids René naar het glas. “Gezien die rechtopstaande stekels zou je zeggen dat hij in angst is gestorven.”

Aan de westpunt van Fur vormen deze rotsformaties natuurlijke kustbewakers. Vanaf de kliffen heb je een weids uitzicht over het Limfjord. Vanaf Fur Camping volgen we via een bosrijk pad de gemarkeerde wandelroute Knudeklinterne en zijn we in tien minuten bij de kiezelaardekliffen.

Waadpak aan en scheppen maar

De volgende ochtend laten we de fossielschatten van Fur achter ons. Via de eilandferry rijden we richting onze tweede camperstop bij Humlum Camping, op een klein kwartier rijden van het havenstadje Struer.

Voor we hier inchecken wacht ons in de baai bij Oddesund Nord, op het puntje van schiereiland Thyholm, een oestersafari. Terwijl we zittend ons groene waadpak aantrekken, opent gids Preben Sigaard er eentje in zijn linkerhand.

“Dit is de Pacifische oester, die een stuk groter en langwerpiger is dan zijn ronde soortgenoot. Ze smaken hetzelfde, al is de Pacifische wat vettiger en slijmiger.”

Een handpalm groot

Als we met een schepnet in de ene hand en een emmer in de andere hand richting het water lopen, valt het ons op hoe kraakhelder het ondiepe water is. Later begrijpen we waarom het hier zo helder is. Daarover later meer.

Na een minuut of vijf hebben onze twee gidsen allebei al een handjevol schelpdieren te pakken. Of ik er eentje rauw wil proeven? Uh ja, natuurlijk.

Hij is net zo groot als mijn handpalm, dus dat moet een Pacifische zijn. Het is even wennen aan de textuur. Als je er eenmaal op kauwt, is hij vol van smaak en minder taai dan ik gewend ben van de handvol oesters die ik ooit heb gegeten.

Siamese oesters

Ondertussen beginnen onze eigen emmers ook vol te raken. Het valt alleen tegen om een enkel exemplaar te vangen. Als ik met mijn schepnet over de bodem schep, heb ik in acht van de tien gevallen een Siamese meerling te pakken, waaraan meestal een steen en/of mossel vastzit.

“Het is normaal dat ze aan elkaar groeien. We moeten de stenen er wel afhalen, anders exploderen ze op de barbecue. Als de schelp dicht zit, is-ie goed”, zegt gids Nils Owe Krack als hij mij naar het schepnet ziet turen.

De bijvangst in de vorm van sint-jakobsschelpen mag er trouwens ook zijn. Na drie kwartier scheppen is het tijd om onze vangst te openen. Dat valt flink tegen. Je hebt er een speciaal mesje voor nodig, en vooral heel wat kracht. De spieren van dit schelpdier geven zich niet zomaar gewonnen.

Het is maar goed dat er twee getrainde oesteropeners bij zijn. Eén voor één garneren we onze verse vangst met verschillende toppings als blauwe en Parmezaanse kaas, chilisaus, rode uitjes en druppeltjes Deense whisky, waarna ze op de barbecue gaan. Uiteraard leggen we daar ook een paar ongeopende mosselen en sint-jakobschelpen op, die boven de warme kolen vanzelf open gaan.

Direct opeten

Zo’n rauwe oester was al lekker maar kan niet op tegen een gegratineerde variant van de barbecue. De versie met blauwe kaas, rode uitjes en chilisaus is mijn favoriet.

Terwijl je de schelpen en mosselen op de barbecue hoort sissen, vertelt gids Preben ons over het oesteroverschot in dit deel van het Limfjord.

“In dit kalme ondiepe water kunnen ze zich razendsnel voortplanten. Een Pacifistische paring is goed voor zo’n half miljoen eitjes. Dat is tien keer zoveel als bij een Europese oesterparing. Daarom mag je ze hier ook vangen en opeten. De oesters voeden zich voornamelijk met plankton. Vandaar dat het water hier zo helder kleurt.”

Je kunt de zilte lekkerijen in de koelkast bewaren. Zorg er in dat geval wel voor dat je er iets zwaars op legt zodat ze niet open gaan. Voor de grootste smaaksensatie kun je ze natuurlijk het beste zo snel mogelijk opeten.

Strategische brug

Via de Oddesundbrug die we tijdens de oestersafari al zagen liggen, steken we het Limfjord over richting de camping. De bijna 500 meter lange brug verbindt het schiereiland Thyholm met het vasteland en vormt daarmee een belangrijke verbinding tussen Noord- en Zuid-Denemarken.

De omgeving van deze brug, die in 1938 werd gebouwd en wel wat weg heeft van de Nijmeegse Waalbrug, speelde vanwege de strategische ligging een belangrijke rol in de Tweede Wereldoorlog. Dat is nog altijd te zien aan de 24 bovengrondse bunkers aan beide kanten van de brug. Samen vormden deze bunkers een Duits land-, zee- en luchtverdedigingswerk, die de brug met behulp van onder anderen luchtafweergeschut moest beschermen tegen luchtaanvallen.

UNESCO-gebied

Tussen de bunkers is onder invloed van de getijden een gevarieerd kustlandschap van kwelders en droogvallende stukken land (slikken) ontstaan, waar je in alle rust kunt fietsen, wandelen, zeilen, suppen en vissen.

Het natuurgebied van Oddesund maakt deel uit van Unesco Geopark West-Jutland, dat zich uitstrekt tot de westelijke Noordzeekust. Voor ons staat de Oddesundbrug na twee dagen Limfjorden vooral symbool voor het schelpdierenlustoord van onze safari.

Bezochte campings

Fur Camping

Vanaf Fur Camping leidt een wandelpad naar de bekende kliffen van Fur, waar je in tien minuten naartoe loopt. De camping beschikt naast zo’n honderd kampeerplaatsen en aparte camperplaatsen over verhuuraccommodaties (waaronder tenten en bed & breakfast), een broodjesservice, een restaurant en een speeltuin.

Net als op de meeste andere campings in Denemarken kun je bij slecht weer terecht in een overdekte kook- en recreatieruimte. Op deze terrassencamping zijn honden toegestaan.

Houd er wel rekening mee dat het eiland Fur alleen per veerboot, die ieder kwartier vertrekt, bereikbaar is vanuit Branden. De overtocht duurt vier minuten.

Boek deze camping: furcamping.dk

Humlum Camping

Op Humlum Camping kun je je kampeervakantie combineren met een zeiltrip op het Limfjord. De camping heeft namelijk een eigen jachthaven. Het open kampeerterrein aan het Limfjord telt ruim 250 kampeer- en 12 aparte camperplaatsen. Het iets hoger gelegen sanitairgebouw beschikt over ruime (familie)douches.

Voor kinderen is er in de zomer weinig reden het campingterrein te verlaten. Van juni tot september ligt achter de haven een opblaasbaar waterpark met glijbanen en een klimparcours. Als ze het water beu zijn, kunnen ze terecht op de luchttrampoline en in een van de twee speeltuinen. Je kan er ook minigolfen.

Voor een klassiek Deens ijsje kun je terecht in de campingsnackbar.

Boek deze camping: eurocampings.nl/100054