ACSI FreeLife

Menu

Geheimtips Apulië

Wil je de Italiaanse regio Apulië in alle rust ontdekken? Volg ACSI FreeLife op een tocht buiten de gebaande toeristenpaden.

Auteur
MPS
Datum
1
1
ReactiesPraat mee

Als na de lunch het leven zich heeft teruggetrokken achter de glimmende muren, wanneer zowel de knetterende Vespa’s als de steeds tot levensgrote drama’s opgevoerde gesprekken zijn verstomd – op dat moment van de dag kan je in de steegjes van het stadshart de zee horen ruisen.

De zee

De zee mengt zich met de schurende stenen van het strand. Ze klotst tegen de vertrouwde schepen en knaagt aan de muren, als wilde ze de stad binnen. Als je in de kleine straatjes deze geluiden volgt en op het plein bij de kapel de hoek omslaat, dan ligt ze aan je voeten.

Polignano is geen stad die aan het water ligt: Polignano zetelt er enkele meters boven. Je kunt de zee slechts zien vanaf de terrassen, die als roofvogelnesten in de stadsmuur zijn verzonken. In Griekenland of Spanje zou het op deze terassen dringen geblazen zijn, maar in Polignano is er geen bezoeker te bekennen.

Apulië

Ach, Apulië! De regio in Zuidoost-Italië is lievelingsbestemming van oude adel, van overwinteraars en van lijders aan Toscane-moeheid. Natuurlijk is er praktisch elk jaargetij genoeg te doen rondom de trekpleisters van de regio. Natuurlijk staan op de campings rond Bari, Lecce en Tarent de campers en caravans dicht opeengepakt.

Er is echter ook een ander Apulië, dat met al die rommel weinig te maken heeft. Het ligt er soms maar enkele kilometers vandaan. De toeristenmassa lijkt dit andere de Apulïe links te laten liggen. Zo kan het zomaar zijn dat je de hele dag geen andere kampeerders tegenkomt.

Een ander Apulië

Dit andere Apulië heeft de uitstraling van een tuin als lappendeken, die door een hopeloos ongetalenteerde landschapsarchitect is aangelegd. Artisjokkenvelden gaan over in wijngaarden, olijfgaarden en amandelplantages wisselen elkaar af en alles vloeit in elkaar over.

Waar dat niet zo is, wordt het landschap gescheiden door stenen muren. Deze worden al eeuwen met dezelfde techniek gebouwd. Omdat de leeftijd moeilijk is af te zien aan stenen, kan een willekeurige muur evengoed in 1632 of vorige maand zijn opgetrokken. Ook in Trulli, het architectonische hart van Apulië, is het moeilijk om een antieke ruïne van nieuwbouw te onderscheiden.

Hoe kun je dit andere Apulië vinden?

Door de plaatsen te bezoeken die niet in de vijftien pagina’s van de reisgids worden meegenomen kom je in dit andere Apulië. De kleine plaatsen. Zoals bijvoorbeeld het over het hoofd geziene Locorotondo. Daar ziet het er in eerste instantie uit zoals op elke andere plek, maar wandel je de oude stad in, dan ontvouwt zich een labyrinth van kleine steegjes.

Omdat Locorotondo op de top van een heuvel ligt, stijgt of daalt praktisch elk steegje dat door witte huizen wordt omgeven. Het gaat op en neer, dwars tegen de helling op, maar geen twintig meter zonder hoogteverschil.

Vaak staat er in de nauwe straatjes een wind van zee die de geur van geraniums, rozen en oleanders meevoert. Deze bloemen staan zo in kuipen en potten op de stoep opgesteld dat het lijkt of de bewoners elkaar proberen af te troeven met de getoonde bloemenpracht. Nog meer bloemen zijn te zien in Martina Franca, met haar herenhuizen en paleizen nog zo’n over het hoofd gezien Apuliaans sieraad. Ditzelfde geldt voor Ostuni, dat een uitstekend bewaard gebleven historische stad herbergt.

Scusi, luistert u even mee?

In geen van deze steden zul je veel medetoeristen treffen, want geen van deze steden ligt op de typische route. Ook  niet, hoewel bordjes in het oude centrum een ‘toeristische route’ aangeven. Niet dat er ook maar iets toeristisch is op te merken aan de stad, die op sympathieke wijze langzaam afbrokkelt.

Aan de haven houden meerdere filosoferende ouderen vanaf hun bankjes de boten in de gaten. In de vestingstoren is een voordracht aan de gang van een plaatselijke vereniging over het werk van Rosa Luxemburg. Scusi, luistert u even mee? Zo niet, dan kom je zo via de achterdeur bij de trap die je naar boven in de toren leidt.

Daarboven kijk je uit op een innemend schouwspel. Aan de ene kant valt je blik op de haven en andere kant ligt de oude stad. De meeuwen schreeuwen, de buitenboordmotors tuffen en uit de restaurants klinken de opzwepende maten van de “Tantarella”, Apuliës bijdrage aan de Italiaanse muziekgeschiedenis.

Polignano

Het blijft fascineren hoe uniek verschillende steden klinken en hoe dat afhangt van het moment van de dag. Een ontoeristische kuststad als Polignano komt pas ’s avonds tot leven. ’s Nachts is de stad in de diepste rust verzonken. Maar ’s middags is het zo stil in de steegjes dat de het gefladder van de duiven op de richels van de kerken het enige is wat je hoort. En de zee, ergens achter de muren, aan het eind van de nauwe straatjes, ver beneden de terrassen.

Tekst: Stefan Nink, MPS

Praat mee

  1. JW

    In Mei/Juni 2015 hebben wij met de caravan een rondreis gemaakt door de hak van de laars van Italië. Het was een geweldige ervaring. Met name het fijne klimaat in die periode en het prima zwemwater.
    .
    Bezocht o.a,.Bari,Lecce,Alberobello,Otranto,Gallipoli,Ostuni,Taranto,hierna nog doorgereisd naar Basilicata en Campanië ..

    Je moet wel rekening houden met het feit dat de wegen in Zuid Italië slechter zijn
    als in het noorden, ook de grote doorgaande routes.. Verder is het jammer er veel zwerfvuil langs de wegen en in de natuur ligt.

    Reageer
    0
    0

Praat mee: Geheimtips Apulië

Naam is verplicht
Een e-mail adres is verplicht